هنر #کاشی_کاری. ( معرق کاشی) از عناصر مهم در معماری ایرانی بعد از اسلام است که به جهان اسلام سرایت کرد. تعریفی که فرهنگ #دهخدا. از کلمه #کاشی. دارد اینچنین است: ” نوعی از خشت تنک باشد که نقاشی کنند و آبگینه ی ساییده بر روی آن بمالند و بپزند چنانکه شبیه به چینی شود .آوندی است معروف که مثل ظرف چینی در ایران عموماً در #خراسان. بسیار خوب و عمده میسازند... مجموعه تاریخی مسجد و  مزار. #مولانا_زین_الدین_ابوبکر_تایبادی. در شهرستان تایباد شاهکار هنر و معماری از #دوره_تیموری. در شرق خراسان رضوی به جامانده و با جاذبههای منحصر به فردی که در این بنا وجود دارد هر گردشگری را به سمت خود جلب میکند.

طايفه سیاه جُل.. طایفه #سیاه_جل. (سیاه جامه) ساکن در #مشهدریزه. #تایباد. که شاید نام شان از جهت تشابه وجه تسمیه بی ارتباط با مسوده ها یا سیاه جامگان ابومسلم خراسانی نباشد. چون در قدیم الایام دسته ها و قبایل و طوایف گوناگون برای خودشان نام هایی نظير سرخ جامگان و سیاه جامگان را بر می گزیدند و رنگ سبز نماد سادات علوی بود و در همین زمینه باید به حکومت های قرا قويونلو و آق قویونلو اشاره نمود. حتی در تاریخ معاصر هم به حکومت های از این نوع بر می خوریم. شوروی ها را با ارتش سرخ می شناسیم. در کامبوج خمرهای سرخ به حکومت رسیدند در دهه های گذشته که اصلاحات ورفرم هایی در برخی کشورها انجام شد از رنگ بعنوان نماد استفاده شد (مثل استفاده رنگ سبز و بنفش در هندوستان و آرژانتین) از اينرو، وجه تسمیه طایفه سیاه جل #تیموری. را هم بايد مانند ده ها زیر شاخه دیگر، از جمله سیاه لنگ بعنوان نماد تلقی نمود کما اینکه از این قبیل نام گذاری ها در طوایف و نیز نام های شهرستان های ایران هم بسیار سراغ داریم که ازجمله به طوایف گوگلان ترکمان (سبز ) باید اشاره نمود طایفه سیاه جل ساکن در مشهدریزه #تایباد. یکی از زیر شاخه های ایل بزرگ تیموری به ریاست پسران میر حاجی خان است. ریش سفیدان طایفه سیاه جل شیخ ملا محمود تیموری ( که انسان عارف مسلکی بوده است ) و برادرش امام بخش تیموری بودند. خانواده های اویسی، ادریسی، محمودی، رحیمی، خیرالهی ،فاروقی، قادری، یارمحمدی ، رحمت زاده، عظیمی پور ، مولایی ، صاحبی ، اعظمی، ، عظیمی ،تاج محمدی ،عزیزی،نیازی ، ملانیازی ،مجیدزاده،محمدی، ظاهری،عثمانی، پرهیزگار،مومن زاده، از اولاد واحفاد ملا محمود وبرادر وبنی اعمامش می باشند در جریان شورش زمستان 1320ش محمد یوسف خان #صولت-السطنه_هزاره. مردانی

شعری دیگر به گویش تایبادی... پِـلَـخمـونِ نِـگـا... بِـه پِـلَـخمـونِ نِـگـاهِ تو که مِـه نِگا مُـنُـم مِثلِ خاطی مِمَنُـم که پِنـدِرُم خِـطا مُـنُـم مِدَنُـم گُـنا دِرَه نِـگـا کُنُـم بـه روی تـو پَـس بِرِی چی کَش مُدُم نِگاه خور گُنامُنُم اَخِه ای دِل که به دستِ مِه نیه بِرِی همی دلِ خور به چیشـم تو مُسپُرُم و دوا مُنُم همه ی دنیا اگر خِدِی مِه خود خور بِگیرن راه خـور مِه از همه مُختـیـنِ تو جُدا مُنُم وَختِه که نیی همـینجِه مِشینُم به یاد تو مِگیـرم قاصِدَکـِر پـوف مُنُم و هوا مُنُم بـه زییَـرت کـه مُرُم مُگُم به پیر و اولیا صبح و شـوم به اونجِگا بِرِی تو مِه دِعا مُنُم اَگـِه تور گیر بِیَـرُم درِ خَنَر بِستَه مُنُم لِـچّـکِ گُل گُلیِ تور مِکِشُم و وا مُنُم مِه مِخِندُم تو مِخِندی خِندِه ها قَطی مِشَه یَک اَلَم شِنگِه یِ خِندَه تِی خَنَه بپا مُنُم ای دِفَه اگر بیی مِه کارِ خود خور مِفَمُم خـور به تی او دِل تو به هر رِقَم شَه جا مُنُم.... از کتاب خَشِه غال عشق شاعر: غلامحسن نعیمی #تایباد... + نوشته شده در یکشنبه بیستم شهریور ۱۴۰۱ ساعت 22:27 توسط Ali mirzaie  |